တပြဲစားၾကီး ေမာင္စံမွဲ႔ႏွင့္ သခ်ႋဳင္းေစာင့္ မဖဲဝါျဖစ္ေပၚလာပံု ဇာတ္ေၾကာင္း

Myth Short Stories

ေခတ္ကာလကား ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္ ၏ ခုနစ္ဆက္ေျမာက္ ဘႀကီးေတာ္မင္း (စစ္ကိုင္းမင္းသား) လက္ထက္ တြင္ျဖစ္ သည္။မဖဲဝါ သည္ျပည္ၿမိဳ႕ ဇာတိျဖစ္ၿပီးေမြးခ်င္း မွာေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္တည္း သာ႐ွိသည္။အစ္ကိုျဖစ္သူ ေမာင္ႀကံဆစ္ သည္ျပည္ၿမိဳ႕စား ထံတြင္ စာေရးေတာ္ႀကီး အျဖစ္အမႈေတာ္ ထမ္းလွ်က္႐ွိၿပီး ဘြဲ႕အမည္မွာ မင္းရဲဒိဗၺျဖစ္သည္။မိဘႏွစ္ပါးလုံးမေရွးမေႏွာင္းကြယ္လြန္သြားၿပီးေနာက္ အစ္ကိုျဖစ္သူေမာင္ႀကံဆစ္ႏွင့္အတူေနထိုင္လွ်က္႐ွိၿပီးအစ္ကိုျဖစ္သူအားမိဘသဖြယ္အားကိုးေနထိုင္ရ႐ွာေလသည္။အစ္ကိုျဖစ္သူမွာႏွမအား ခ်စ္လြန္းေသာ္လည္းေသာက္စား မူးယစ္တတ္ၿပီး မၾကာခဏ ဆိုသလိုခိုက္ရန္ျဖစ္ပြားတတ္ေလ့႐ွိသည္။ေမာင္ႀကံဆစ္သည္ေသေသာက္ျခင္းမွအစျပဳၿပီးခိုးသားဓါးျမမ်ားႏွင့္လက္ပြန္းတစ္တီးေနထိုင္လာရာမွေနာက္ဆုံးတြင္ျပည္ၿမိဳ႕စားအားပုန္ကန္ေတာ္လွန္ၿပီးမင္းျပစ္မင္းဒဏ္သင့္ေလေတာ့သည္။ေမာင္ႀကံဆစ္မွမဖဲဝါအား”ႏွမေရ။အေမာင္တို႔ထြက္ေျပးမွျဖစ္ေတာ့မယ္။ ျပည္မွာဆက္ေနရင္အသတ္ခံရလိမ့္မယ္”ဟုေျပာၿပီးထိုညခ်င္းပင္ေလွငယ္ေလးတစ္စီးျဖင့္ဧရာဝတီျမစ္ေၾကာင္းအတိုင္းစုန္ေျပးၾကေလသည္။ျမစ္ေၾကာင္းအတိုင္းစုန္ေျပးလာရင္းေခ်ာင္းေျမာင္း၊အင္းအိုင္ေပါမ်ားကာ သစ္ပင္မ်ား အုံ႔ဆိုင္း ထူထပ္ေသာ လူေန နည္းပါးသည့္ေဒသ တစ္ခုသို႔ေရာက္လာၾကသည္။

ထိုေဒသရွိအေထာင္႐ွားခဲရြာေလးတြင္ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္သည္မထင္မ႐ွားလူဆင္းရဲအသြင္ျဖင့္ေမာင္ႀကံဆစ္ သည္ေမာင္စံမွဲ႔ ဟုလည္းေကာင္း၊ မဖဲဝါသည္ မသဲအူ ဟုလည္းေကာင္း အမည္ေျပာင္းလြဲ ၍ ဇာတ္ျမဳပ္ေနထိုင္ၾကေလေတာ့သည္။ေမာင္စံမွဲ႔တျဖစ္လဲေမာင္ႀကံဆစ္သည္မင္းမႈထမ္းအျဖစ္သာေနထိုင္ခဲ့သူပီပီမည္သည့္အလုပ္မွမလုပ္တတ္သျဖင့္တံငါအလုပ္၊အင္းအလုပ္သာလုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနေလသည္။ ထို႔အတူ မသဲအူ တျဖစ္လဲ မဖဲဝါ ခမ်ာလည္း အကိုျဖစ္သူ လုပ္ကိုင္ေသာအင္းအလုပ္အား မႏွစ္ၿမိဳ႕ေသာ္လည္းမေ႐ွာင္လႊဲႏိုင္ေသာကံၾကမၼာေၾကာင့္မလႊဲမေ႐ွာင္သာလုပ္ကိုင္ၾကရ႐ွာသည္။ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္မွာအကုသိုလ္လုပ္ငန္းျဖင့္အက်ိဳးေပးသည္ဆိုရမေလာက္ပင္အခ်ိန္ကာလမၾကာေညာင္းဘဲအေထာင္႐ွားခဲရြာတြင္ေၾကးရတတ္စာရင္းဝင္ျဖစ္လာေခ်ေတာ့သည္။ေမာင္စံမွဲ႔မွာနဂိုကပင္ေသာက္ေသာက္ စားစားေနထိုင္သူ တစ္ဦးျဖစ္သည့္ အားေလ်ာ္စြာ အင္းသူႀကီး ဘဝ သို႔ေရာက္သြားခ်ိန္ တြင္ အရက္ကေလး တျမျမႏွင့္ စိတ္ၾကမ္းလူၾကမ္း အျဖစ္ေနာင္တ မဲ့စြာေန ထိုင္ေန သည္။ႏွမျဖစ္သူမသဲအူ ခမ်ာေခ်ာေမာလြန္းသည့္ ႐ုပ္ရည္ေၾကာင့္ ႐ြာခံ သူေဌးသူႂကြယ္ သားမ်ားက သေဘာ က်ႏွစ္သက္သည့္ တိုင္ အစ္ကိုျဖစ္သူေမာင္စံမွဲ႔ေၾကာင့္ အနားကပ္ဝံ႔သူ မ႐ွိရွာေခ်။

သူတို႔ေမာင္ႏွမႏွစ္ဦး အတြက္ ကံဆိုးမိုးေမွာင္ က်မည့္ေန႔ေရာက္လာေခ်ၿပီ။ မသဲအူသည္ သည္းသည္း မည္းမည္း ႐ြာေနေသာ မိုးေကာင္းကင္ႀကီး ကိုေမာ့ၾကည့္ေနရင္း”ေၾသာ္၊ ငါ့ေမာင္ႀကီး အိမ္ျပန္ မလာဘဲ အင္းေစာင့္တဲေလးမွာေနေနတာသုံးရက္ေတာင္႐ွိပါေပါ့လား။ေနထိုင္မွေကာင္းရဲ႕လားမသိ။ငါလိုက္သြားဦးမွ ပါဘဲေလ။သြားလက္စ နဲ႔ ငါးထည့္ဖို႔ေတာင္းေတြပါယူသြားဦးမွ”ဟုစိတ္ထဲကေတြးမိၿပီးအစ္ကို ရွိရာ အင္းထဲ သို႔ေလွ ကေလးေလွာ္ခတ္ရင္းထြက္သြားေလသည္။အင္းထဲအေရာက္အစ္ကိုျဖစ္သူအား မေတြ႕ရဘဲေသာက္စားလက္စအရက္ဝိုင္းကိုသာေတြ႕လိုက္ရသျဖင့္မသဲအူပင့္သက္တစ္ခ်က္႐ွိဳက္မိေလသည္။”ေမာင္ႀကီးလည္းမိုး႐ြာထဲဘယ္မ်ားသြားျပန္ပါလိမ့္။သူျပန္မလာခင္ငါလည္းငါးေတြေဖာ္ေပးထားမပါေလ”ဟုေတြးၿပီးတဲအနီးမွၿမံဳးကိုသြားေဖာ္ေနေလသည္။ထိုအခ်ိန္ေမာင္စံမွဲ႔မွာၿမံဳးေဖာ္လိုက္တိုင္းငါးမ်ားနည္းနည္းေနသျဖင့္မေကာင္းဆိုးဝါးယူစားသည္ဟုယူဆၿပီးေဒါသူပုန္ထေနသည္။မိုးကလည္း ႐ြာ လူကလည္း မူးေနခ်ိန္ တဲ အနီးၿမံဳးထဲက ငါးမ်ားကို ယူေနေသာ မေကာင္းဆိုးဝါး ကိုေတြ႕လိုက္ရ သျဖင့္လက္ထဲပါသည့္ကိုင္းခုတ္ဓါးျဖင့္လႊဲကာလႊဲကာခုတ္လိုက္ေတာ့သည္။အမူးေျပလာတဲ့အခ်ိန္မွေမာင္စံမွဲ႔ တစ္ေယာက္ ခမ်ာႏွမကို မေကာင္းဆိုးဝါး အမွတ္ႏွင့္ခုတ္သတ္ မိေၾကာင္း သိေလၿပီး ခ်ံဳးပြဲခ် ငိုပြဲဆင္ေလေတာ့သည္။မသဲအူ ခမ်ာ အစ္ကိုျဖစ္သူ ငမူး၏ ဓါးခ်က္ေၾကာင့္ ေသပြဲဝင္ရ ႐ွာၿပီးေနာက္ အစ္ကိုျဖစ္သူမွာ နဂိုကထက္ ပင္ စိတ္ၾကမ္း လူၾကမ္းႏွင့္ အရက္သာ ဖိေသာက္ေနေလသည္။

လုပ္ငန္းတူ အင္းသမား မ်ားက စိတ္ေျပေပ်ာက္ရန္ အလို႔ငွာ ဒဂုံၿမိဳ႕ ႐ွိေ႐ႊတိဂုံ တေပါင္းပြဲေတာ္ သို႔ေခၚ သြားၾကရာမွေမာင္စံမွဲ၏အကုသိုလ္မည္မွ်ႀကီးေၾကာင္းလူသိကုန္ၾကသည္။ျဖစ္ပုံမွာေရႊတိဂုံေစတီေတာ္ႀကီးအားက်န္သူမ်ားမွ႐ိုေသစြာဦးခ်ကန္ေတာ့ၾကစဥ္ေမာင္စံမွဲ႔ကေယာင္ေၾကာင္ေၾကာင္ႏွင့္မတ္တပ္ရပ္ေနေလသည္။ထိုတြင္အတူဘုရားလာသူမ်ားကေမာင္စံမွဲ႔အားေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးကိုဦးခ်ရန္ေျပာဆိုမွ ေမာင္စံမွဲ႔ ခမ်ာေ႐ႊတိဂုံေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးအား မျမင္ေတြ႕ရ သျဖင့္ ဦးမခ်ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိၾကေ လ သည္။ေမာင္စံမွဲ ၏ အကုသိုလ္ ကား ႀကီးမားေလစြ။ သိဂုတၱရ ကုန္းေတာ္ေပၚေရာက္ၿပီးေလ မွ ေစတီေတာ္ျမတ္ ႀကီး အား မျမင္မေတြ႕ရ သျဖင့္ေဘးမွ လူအေပါင္းမွာ အံ႔ၾသတုန္လႈပ္ ၾကကုန္သည္။ ေမာင္စံမွဲ႔လည္း႐ွက္သည့္စိတ္၊ေၾကာက္သည့္စိတ္တို႔ေၾကာင့္႐ြာသို႔ခ်က္ခ်င္းျပန္လာေလသည္။နဂိုကပင္ မိုက္တိ မိုက္ကန္း၊ တဇြတ္ထိုး သမား တေဇာက္ကန္း ပီပီေရႊတိဂုံေစတီေတာ္ အတြက္ ရည္မွန္း ထား သည့္ေရႊဆိုင္းမ်ားအားမိမိအင္းအလယ္ရွိတိုင္ထိပ္တြင္ေ႐ႊခ်လိုက္ေလသည္။ရြာရွိလူမ်ားကားေမာင္စံမွဲ႔ႏွင့္ မသဲအူ တို႔ အေၾကာင္းေျပာ မဆုံးႏိုင္ျဖစ္ၿပီး သနားၾက၊ သံေဝဂရၾကျဖစ္ ကုန္ေတာ့ သည္။ မသဲအူ ခမ်ာမွာေတာ့အစိမ္းသူရဲအျဖစ္မကြၽတ္မလြတ္ျဖစ္ေနရာမွ႐ြာဦးေက်ာင္းမွဆရာေတာ္အားအိပ္မက္ေပးၿပီးေနစရာမရွိ၊ ဝတ္စရာ နတၳိႏွင့္ ဒုကၡေရာက္ေနေၾကာင္း အသနားခံေလ သည္။

ဆရာေတာ္ မွာလည္း သူတို႔ေမာင္ႏွမျဖစ္စဥ္ကို သိေတာ္မူ ထားသည့္ သူေတာ္ေကာင္း ပီပီ မသဲအူ အားအေထာင္ရွားခဲသုႆန္တြင္ေနထိုင္ခြင့္ေပးလိုက္ေလသည္။ထိုအခ်ိန္မွစ၍မသဲအူသည္အေထာင္႐ွားခဲ သုႆ န္တြင္ ငယ္စဥ္ ကပင္ သူ အလြန္ႏွစ္ၿခိဳက္သည့္ အဝါေရာင္ ဝတ္စုံကို စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ဝတ္ဆင္၍ သုႆန္ေစာင့္အျဖစ္ေနထိုင္ခြင့္ရသြားရွာေလသည္။မသဲအူအားအေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္၍ေတြ႕႐ွိသူမ်ားမွဆရာေတာ္အားလာေရာက္ေလွ်ာက္ထားရာမွဆရာေတာ္လည္းေမာင္စံမွဲ႔ႏွင့္မသဲအူတျဖစ္လဲေမာင္ႀကံဆစ္ႏွင့္မဖဲဝါတို႔ဘဝဇာတ္ေၾကာင္းအားေျပာျပလိုက္ေလသည္။မဖဲဝါသည္အဝါေရာင္အားလြန္စြာႏွစ္သက္ၿပီး အဝါေရာင္မွာ ပင္ အပြင့္အခက္မပါသည့္ေျဗာင္အဝါ၊ဝါဝါထိန္ထိန္သာႀကိဳက္ႏွစ္သက္သျဖင့္ သူ႔အားေတြ႕ရသူ မ်ားမွာ အဝါေရာင္ ဝတ္စုံႏွင့္ သာေတြ႕ၾက ရျခင္းျဖစ္သည္။မဖဲဝါ ဟူေသာ အမည္ႏွင့္ လူသိမ်ားလာသည္။မၾကာလိုက္ေခ်။ထိုအေၾကာင္းအားအေထာက္ေတာ္မ်ားမွတဆင့္ၾကားသိရၿပီးေနာက္ ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္ ၏ ႐ွစ္ဆက္ေျမာက္ သာယာဝတီ မင္းသည္ မဖဲဝါအား သုႆ န္မ်ားတြင္ အေစာင့္အျဖစ္ အမိန္႔ေတာ္ျပန္တမ္း ထုတ္လိုက္ေလသည္။

ထိုအခ်ိန္မွ စ၍ သုႆ န္ေစာင့္ မဖဲဝါ ဟူ၍ျဖစ္ေပၚလာေလသတည္း။

ေက်းဇူးတင္ပါသည္…။

Credit:ဘုန္းျမတ္ပိုင္

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *